Στην περίοδο [Δες], κατά την οποία η Ελλάδα βρισκόταν σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα, εμφανίστηκε μια νέα πολιτική αντίληψη, που εκφράστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ονομάστηκε συνοπτικά «[Δες]». Είναι δύσκολο να ορίσουμε με λίγα λόγια τι ακριβώς ήταν αυτή [Δες], στον [Δες] όμως τομέα φαίνεται ότι ο βενιζελισμός θεωρούσε το ελληνικό κράτος ως [Δες] έκφρασης και [Δες] του ελληνισμού. Το ελληνικό κράτος δηλαδή έπρεπε να επιδιώξει την [Δες] του εκτός συνόρων [Δες] και, με ενιαία εθνική και [Δες] υπόσταση, να διεκδικήσει τη θέση του στον τότε [Δες] κόσμο. Αυτό προϋπέθετε όχι μόνο [Δες] εκσυγχρονισμό, που θα [Δες] το κράτος αποτελεσματικό και [Δες], αλλά και γενικότερη [Δες] στην ιδέα της ανάπτυξης των [Δες] δυνάμεων του έθνους.
Ο Βενιζέλος δεν ήταν μόνος στη διαδικασία διαμόρφωσης και [Δες] των νέων [Δες]. [Δες] γύρω του μια δραστήρια [Δες] τάξη που εξακολουθούσε ακόμα να πλουτίζει σε όλη τη [Δες] της [Δες] Μεσογείου και που φιλοδοξούσε να κυριαρχήσει και [Δες] στο χώρο όπου άπλωνε [Δες] της δραστηριότητες. Κατά την περίοδο αυτή, υπήρχε ακόμα ισχυρή [Δες] οικονομική παρουσία στα λιμάνια της [Δες], στη λεκάνη [Δες] και το εσωτερικό [Δες], στον [Δες] και τα [Δες], στην [Δες] και [Δες], τη Θεσσαλονίκη, [Δες], το Σουδάν, [Δες]. Όλος αυτός ο πλούτος μπορούσε να διασφαλιστεί μόνο μέσα από τη δημιουργία ενός ισχυρού [Δες] κέντρου, μιας [Δες] δύναμης ικανής να παρεμβαίνει και να [Δες] τα συμφέροντα των πολιτών της. Επρόκειτο για ένα [Δες] αρκετά κρίσιμο, σε μια εποχή κατά την οποία πολλά [Δες] κινήματα έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Για τους λόγους αυτούς η Μεγάλη Ιδέα και οι προϋποθέσεις της -ο εκσυγχρονισμός του κράτους- αποτέλεσαν ισχυρά [Δες], πολιτικά και [Δες] ερείσματα για τη διεκδίκηση της [Δες] με πιθανότητες επιτυχίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι στα χρόνια αυτά της μεγάλης προσπάθειας οι [Δες] του κράτους ήταν συνήθως [Δες]. Το 1911 τα έσοδα του προϋπολογισμού ήταν 240.000.000 και τα έξοδα μόνο 181.000.000 δραχμές, παρά τις αυξημένες [Δες] δαπάνες.