ALOES - KAKTUS LECZNICZY
Aloes (Aloe ferox) niesłusznie nazywany jest kaktusem, należy on bowiem botanicznie do rodziny liliowatych (Liliaceae Juss). Rośnie on w krajach południowych, w klimacie suchym i gorącym, głównie na sawannach Afryki, na Półwyspie Arabskim, na Antylach, w Meksyku i w rejonie Morza Śródziemnego.
Lecznicze właściwości wysuszonego soku aloesu, zwanego alona, znane były przed przeszło 3300 laty;
posługiwali się nimi Hindusi, Grecy, Rzymianie. Do Europy przywieźli ten środek Arabowie.
Odparowany, zagęszczony i stwardniały sok - Alone - stosuje się do wewnątrz przy zaparciach atonicznych. Ten rodzaj zaparcia - kiedy brak jest parcia na zwieracz odbytu - występuje najczęściej u osób w wieku podeszłym oraz u otyłych. Pomocne w tym przypadku są gotowe preparaty Herbapolu: Extr. Aloes sicc., Tinct. Aloes lub drażetki Alax.
Świeże liście 3-5 letnich roslin służą do otrzymania wodnych wyciągów, zawierajacych tzw. biogenne
stymulatory. Substancje te nie są jeszcze dokładnie chemicznie zbadane - przeniesione do organizmu
ludzkiego w postaci soku, miąższu lub preparatów, uaktywniają tkanki całego ustroju wspaniale regenerujac go
po wyniszczającej chorobie. Następuje wtedy pobudzenie czynności enzymów ustrojowych. Pod wpływem tych
biologicznych stymulatorów poprawia się przemiana materii w poszczególnych tkankach, a jednocześnie następuje przywrócenie w nich naruszonej równowagi.
Wyciągi lub miazgę ze świeżych lisci aloesu stosuje się doustnie w stanach zapalnych przewodu pokarmowego, chorobie wrzodowej, zanikowym nieżycie błony śluzowej żołądka, owrzodzeniu okrężnicy i odbytnicy.
Aloes podawany może być również w formie zastrzyków. Produkowane są one przez Herbapol i wystepują pod nazwą Biostymina. Aloes, pod ta postacią, najczęściej podawany bywa rekonwalescentom po zabiegach chirurgicznych i długotrwałych chorobach, lub po wyczerpaniu nerwowym.
Sposób domowy przyrządzania i używania nalewki aloesowej jest prosty. Do sporzadzenia takowej należy używać
rosliny 3-5 letnie. Przed ścięciem rosliny, nie należy jej podlewać przez ok. 2 tygodnie, potem mokrą watką oczyścić z kurzu, ściąć i położyć w ciemnym, chłodnym i przewiewnym miejscu na 5 dni. Chodzi o uaktywnienie stymulatorów.
Sposób przyrządzania nalewki aloesowej
500,0 g lisci lub całą roslinę zemleć w maszynce do mięsa, dodać
500,0 g miodu pszczelego w stanie płynnym (miód podgrzac do 50-60° w łaźni wodnej) oraz
butelkę czerwonego wina. Mieszankę wlać do naczynia z ciemnego szkła, dobrze zakorkowac i pozostawic na okres 5 dni w chłodnym miejscu. Po tym okresie lek jest gotowy do użytku.
Przyjmuje sie go w nastepujacy sposób:
1. tydzień - 3 x dzien. po 1 łyżeczce 1 godz. przed posiłkiem.
2. tydzien - 3 x dzien. po 1 łyżce stoł.
Kuracja trwa 2-3 tygodni lecz lepsze efekty są przy zażywaniu leku przez okres 1-2 miesiecy.
Mieszankę aloesową o tych samych dawkach stosuje się przy gruzlicy płuc, wrzodach żołądka, zaparciach.
Obecnie stosuje sie powszechnie wodne wyciagi z biostymulowanych lisci kaktusów przy wielu chorobach ocznych, jak: zmętnienie ciałka szklistego, zmiany barwnikowe tkanki łącznej, zapalenie spojówek, zwyrodnienie rogówki i siatkówki, zanik nerwu wzrokowego. (Filatow).
Stwierdzono, że wodny wyciąg aloesu działa bakteriobójczo i bakteriostatycznie.
W lecznictwie ludowym
stosuje się go do wewnątrz przy neuralgiach, bólach głowy, gruźlicy płuc, reumatyzmie i zapaleniu nerwu kulszowego,
a zewnetrznie, przy źle gojących się ranach, przy oparzeniach, także rentgenowskich, ponadto przy wysypkach alergicznych i ropnych, ukłuciach przez insekty, zapaleniu śluzówek jamy ustnej, nieżycie nosa i zapaleniu zatok obocznych nosa (wkraplanie, przemywanie).
Wrzody lub skaleczenia opatrzyć można bezposrednio liściem aloesu, przeciętym wzdłuż. Na ranę przyłożyć należy surową miazgę. Tinc. Aloe używa się do pędzlowania egzem.
Nie należy stosować większych dawek czystego aloesu niż 0,5-1,0 g dziennie na osobę, gdyż może on spowodować
podrażnienie jelit i poronienie u kobiet ciężarnych.
Preparatów aloesu nie wolno stosować przy krwotokach, zapaleniu pęcherza moczowego i kłebków nerkowych, ciąży.
Z dobrym efektem terapeutycznym zalecał ks. Kneipp chorym aloes - i to pod rózną postacią w zalezności od dolegliwości.
Przy zaparciach:
1 liść aloesu (lub szczyptę Alony)
1 łyżka kwiatu bzu czarnego (Fl. Sambucci nigri)
1 łyżeczka kozieradki (Sem. Foenum graecum)
1 łyżeczka kopru włoskiego (Sem. Foeniculi).
Składniki zalac 2 szklankami wrzątku, pić w ciągu 2 dni po 1 szklance. Wypróznienie następuje po 12-30 godzinach w postaci obfitej (nie ma rozwolnienia).
Przy chorobach oczu: "woda aloesowa".
szczyptę Alony (kupuje się w aptece) lub 1 świeży liść (umyć, posiekać) zalać 1 szklanka wrzątku. gotowac 5-10 min.
Letnią "wodą aloesową" przemywać oczy 3-4 x dziennie, najlepiej przy pomocy kieliszka do płukania oczu (kupuje sie w aptece).
Nie należy zrażać się lekkim szczypaniem i pieczeniem oczu podczas zabiegu.
"Woda aloesowa" ma również zastosowanie przy ropiejących, cuchnących źle gojących się ranach. W wodzie tej należy zwilżyć lnianą ściereczkę i przyłożyć do rany.
Ks. Kneipp zaleca Alonę jako zasypkę. Stosuje się ją 1 x dziennie, gęsto zasypując tym proszkiem wrzodziejące miejsce. Alona sproszkowana ma właściwości antyseptyczne i wysuszające. Pod powstałym strupem odnawia się bardzo szybko naskórek.
Przy jaskrze, zmętnieniach ciałka szklistego, zwyrodnieniu rogówki i siatkówki etc.
ks. Kneipp zaleca 3 rodzaje wód do płukania oczu:
1. wodę aloesową,
2. wodę alunową,
3. wodę miodową.
Pierwszy etap kuracji polega na 3-5 krotnym przemywaniu w ciągu dnia oczu "wodą aloesową", która posiada właściwości rozpuszczające toksyny, lecznicze i oczyszczajace.
Drugi etap, to "woda ałunowa", którą przemywa się oczy 3 - 4 x dziennie.
Ałun ma właściwosci żrące i oczyszczające:
2 szczypty (czubek noża ) sproszkowanego ałunu zalac 1 szklanką wody. Ałun kupuje się albo w aptece jako proszek, albo w drogerii w postaci sztyfcika. Ałunowy sztyfcik używany bywa do tamowania krwi podczas golenia.
"Wodą miodową" zakańcza się kuracje. Posiada ona właściwości rozszerzające naczynia krwionośne i antyseptyczne.
1/2 łyżki miodu gotować 5 minut w 1/4 1 wody. Oczy przemywać 3-5 x dziennie.
Przy żółtaczce zaleca się 2 x dziennie po 1 łyżce stołowej nalewki aloesowej..
Rozdrobniony liść aloesu, gotowany ok. 5 minut w 1/4.1 wody z dodatkiem 1 łyżeczki miodu i przyjmowany w małych porcjach w ciągu dnia, pomocny jest przy gorączce, szczególnie wtedy, kiedy pojawiły się pęcherze na podniebieniu. Woda ta nadaje się również do przemywania piekących oczu.
Liść aloesu w połączeniu z łyżeczką piołunu, gotowany ok. 5 minut w ćwiartce wody ma zastosowanie przy puchlinie wodnej. Wypić w ciągu dnia małymi porcjami.