Diskutim i Fokusuar në Grup No. 2 Për
Çështje të Kushtetutës--Legjislativi
Sugjerime të Dala nga Diskutimi i Fokusuar në Grup Mbi
Çështje të Kushtetutës të Ngritura nga Forumi i OJQ-ve
Mbajtur më 20 Mars 1998
 

Në këtë Grup të Diskutimeve të Fokusuara, me pjesëmarrësit u bashkuan edhe katër
anëtarë të Stafit Teknik të Komisionit Parlamentar për Kushtetutën dhe një anëtar i
Parlamentit. Së bashku me pjesëmarrësit e rinj, diskutimi u fokusua më shumë në
alternativat teknike dhe argumentat mbështetës.
 

I. Forma e Qeverisjes

Pjesëmarrësit ranë dakort se forma e qeverisjes është një çështje paraprake në
Kushtetutë.  Duke marrë në konsideratë stadin aktual të hartimit, pjesëmarrësit u
fokusuan nëse Shqipëria duhet të jetë një republikë parlamentare, presidenciale apo
mikse, në vend të pyetjes paraprake nëse Shqipëria do të jetë republikë apo monarki.
Siç theksoi edhe një politikan, çështja e fundit  është shtyrë për momentin: Komisioni
Parlamentar për Kushtetutën është tashmë duke punuar mbi bazat e një sistemi
republikë. Vendimet rreth formës së qeverisjes mund të ishin marrë nëpërmjet një
referendumi para fillimit të hartimit të Kushtetutës. Një përfaqësues i Stafit Teknik tha
se megjithëse ka konsensus për të patur një sistem republikë, ka akoma vend për të
diskutuar rreth kufizimeve dhe formës.

Pjesëmarrësit debatuan mbi rëndësinë e vendosjes nga ana e popullit për
formën e qeverisjes që ata duan. Disa argumentuan se pushteti nuk duhet
lënë në duart e një njeriu bazuar kjo në eksperiencën e kaluar historike të
Shqipërisë.

Një pjesëmarrës vuri në dukje rëndësinë për t’i kushtuar më shumë vëmendje
zgjedhjes së numrit 1 të shtetit sesa përcaktimit të pushteteve të tij. Kur
pushtetet nuk janë të përcaktuara mund të gjenden mënyra për t’i përshtatur
ato.U sugjerua që disa pjesë të Kushtetutës duhet të miratohen me referendum
dhe kjo mund të jetë një prej tyre. Të tjerët nuk ishin dakort që çështja të
kalohej me referendum pasi ai trajton probleme më të rëndësishme, dhe u pohua
se në rast se tre format e republikës prezantohen në referendum, ato mund të
mos kuptohen plotësisht nga votuesit.


II. Pozicioni i Parlamentit në Ndarjen e Pushteteve

Në Forumin e tyre, OJQ ngritën pyetjet e mëposhtme: kush duhet të jenë kompetencat
e parlamentit, si duhet të ushtrohen ato, dhe si mundet Kushtetuta të përcaktojë
formulën për të siguruar pavarësinë e pushteteve të ndryshme. Pjesëmarrësit në
Diskutimet e Grupeve të Fokusuara prezantuan mundësi të ndryshme për shpërndarjen
e kompetencave midis pushteteve dhe shmangien e dominimit të një pushteti mbi të
tjerët.

Një pjesëmarrës komentoi sistemin presidencial i cili ofron pushtete të
barabarta. U nënvizua gjithashtu se edhe kur Parlamenti ka fuqinë supreme,
mund të përdoren mjete të tjera për të balancuar pushtetet, sic është dhënia e
autoritetit të hartimit të ligjit pushtetit ekzekutiv.

U nënvizua gjithashtu se vetë sistemi elektoral luan rolin e tij në përcaktimin e
statusit të Parlamentit. Një Parlament i zgjedhur nga një sistem mazhoritar
kërkon më shumë pushtet. Kjo është provuar nga eksperienca. Sistemi
proporcional krijon diversitet në  pozicione dhe nuk lejon dominimin e një partie
apo dege.

Një ekspert tjetër rikujtoi të tjerët se në përgjithësi Shqipëria nuk kishte vuajtur
kurrë nga supremacia e Parlamentit. Përkundrazi, ai tha se ka qënë politika që
gjithmonë ka dominuar. Pavarësia e pushteteve do të varet nga sistemi. Në një
republikë parlamentare, përgjegjësia e parlamentit është esenciale dhe vetëm në
momente të caktuara parlamenti ka supremacinë.

Një person tjetër tha se pushteti ekzekutiv duhet të ruajë gjithmonë një farë
pavarësie nga parlamenti.

Pjesëmarrësit debatuan gjithashtu mbi marrëdhëniet midis pushtetit gjyqësor
dhe atij legjislativ. U tha se marrëdhëniet midis parlamentit dhe gjyqësorit mund
të konsiderohen të reja. Një konsideratë e rëndësishme është se pushtetet e
ndryshme duhet të kenë autoritet të mjaftueshëm për t’u mbrojtur nga
njëri-tjetri.  Një pjesëmarrës pyeti: Për pasojë kush do të jetë autoriteti që duhet
të ketë një gjykatë e zakonshme?  Çfarë sigurie duhet të ketë gjyqësori që të
kritikojë ligjin?  A do të zgjidhen gjykatësit në bazë të kritereve të përcaktuara
në Kushtetutë?

Një pjesëmarrës tjetër ra dakort se duhet të ekzistojë diçka/dikush që shërben si
arbitër për të balancuar pushtetet dhe kjo duhet të specifikohet në Kushtetutë.
Pjesëmarrës të ndryshëm mendonin se ndonëse tre pushtetet duhet të jenë të
ndarë, duke kontrolluar njëri-tjetrin në mënyrë të dyanshme, pushteti duhet të
burojë nga populli dhe se organi që e merr atë direkt nga populli është
parlamenti.
 


III. Autoriteti për të Përcaktuar Politikat Kombëtare

Një çështje e ngritur nga OJQ kishte të bënte me faktin se kush përcakton politikat
kombëtare, dhe se çfarë roli luan Parlamenti. Diskutimet adresuan disa probleme
kryesore. Së pari, pjesëmarrësit diskutuan se çfarë nënkuptohej me termin “politikat
kombëtare”, dhe me termat e tjera si “strategjitë” dhe “programet”. Ata diskutuan
gjithashtu se kush duhet t’i hartojë këto politika ose të paktën do të ketë input në
formulimin e politikave.

Disa pjesëmarrës i përcaktuan politikat kombëtare si një politikë katër-vjeçare
qeveritare. Të tjerët i përkufizuan si politika të diktuara nga platformat partiake.
Debati u ngrit edhe mbi mënyrën në të cilën politikat partiake do të ndërthuren
në një “strategji”kombëtare.  U pohua se politikat dhe strategjia e kombit nuk
mund të monipolizohen. Politikat kombëtare duhet të paraqesin interesat e
publikut të gjërë.

Një pjesëmarrës sugjeroi gjithashtu se politikat kombëtare duhet të përfshijnë
një sistem referendumi. Disa pjesëmarrës sugjeruan se ekziston një ndryshim
ndërmjet “programeve” qeveritare (që zgjasin katër vjet) të cilat ndërthuren në
politika dhe “strategji” kombëtare që merren me çështje të pazgjidhura në katër
vjet, p.sh., privatizimi. Një pjesëmarrës sugjeroi se organe më të larta se qeveria
duhet t’i vendosin këto “strategji”.  Të tjerët ranë dakort se strategjitë
afat-gjata duhet të përcaktohen bazuar te konsensusi, dhe programet qeveritare
duhet të pregatiten në përputhje me strategjinë. Një pjesëmarrës refuzoi idenë e
përcaktimit të strategjive nga një organ më i lartë, duke shprehur se nuk ka
asnjë preçedent për një organ më të lartë për vendosjen e politikave, përveç
qeverisë apo një grupi deputetësh.

Përfaqësuesit e OJQ-ve pohuan se duhet të bëhet një diskutim i hapur me OJQ-të
për vendosjen e politikave kombëtare. Rëndësia dhe domosdoshmëria e opinionit
publik duhet konsideruar kur caktohet personi që do të vendosë politikat
kombëtare. U theksua një tendencë për të hapur proçeset e vendim-marrjes për
OJQ: rregulloret e reja parlamentare lejojnë pjesëmarrjen e OJQ-ve në
mbledhjet e hapura të komiteteve dhe i japin OJQ mundësinë për të paraqitur
dëshmi mbi projekt -- ligjet që shqyrtohen nga parlamenti.

Një pjesëmarrës shprehu se personi që përcakton politikat varet nga lloji i
politikave që iu referohet---kombëtare apo më gjërë. Për shembull, ai sugjeroi se
politikat e mbrojtjes duhet t’i mbeten kompetencave të parlamentit si rezultat i
rolit të tij primar në shprehjen e sovranitetit. Një ekspert tjetër shtoi se në qoftë
se “politikat kombëtare” nënkuptojnë politika për probleme të veçanta, atëherë
pushteti për të përcaktuar këto politika i përket qeverisë dhe parlamentit.
 

IV. Kush e ka Kompetencën për të Mbledhur dhe Shpërndarë Parlamentin
dhe Kur? Kush e ka Fuqinë për të Shpallur Zgjedhje të Reja dhe Kur?


Pjesëmarrësit detajuan shumë alternativa për mbledhjen dhe shpërndarjen e
Parlamentit. Ashtu si për sesionin e parë të Parlamentit, ai ka mundësi të ndryshme për
t’u mbledhur. Për shembull, presidenti apo kryetari i shtetit mund të jenë të detyruar të
mbledhin Parlamentin, brenda afatve kohore të përcaktuara, pas të cilës parlamenti
mund të mblidhet vetë. Disa pjesëmarrës përkrahën idenë e mbledhjes së parlamentit
vetë.

Pjesëmarrësit pranuan se shpërndarja e hershme është praktika ekzistuese, dhe
se nën ligjin e tanishëm, shpërndarja bëhet nga Presidenti me kundërfirmën e
kryeministrit. Në rast se parlamenti nuk ka shumicën e duhur dhe është i paaftë
të krijojë një qeveri, atëherë ai shpërndahet. Një ekspert kushtetues identifikoi
vetë-shpërndarjen si sistemi klasik. U theksua se ndonëse ka situata kur
shpërndarja e parlamentit kundërshtohet nga anëtarët në rastet e
vetë-shpërndarjes dhe ka shembuj ku shpërndarja bëhet me 100,000 firma.

Pjesëmarrësit rekomanduan se kriteret për shpërndarjen e Parlamentit të
vendosen në Kushtetutë, duke ia lënë aplikimit mekanik të rregullave pyetjen se
kur shpërndahet Parlamenti.

Pjesëmarrësit theksuan se Kushtetuta duhet të përcaktojë kohën kur duhet të
fillojë fushata e re elektorale pas një shpërndarjeje dhe të mos i lihet mundësive
politike. Të tjerët pohuan se nuk duhet fiksuar në Kushtetutë periudha kur nis
një fushatë elektorale meqë kushtet janë të vështira dhe afatet kohore janë të
vështira në një kohë kur posta nuk funksion.
 

V. E Drejta e Votuesve për të Larguar Përfaqësuesit e tyre në Parlament.
Kur, Si dhe  Arsyet që votuesit mund të heqin Mandatin e një deputeti

OJQ-të e konsideruan këtë çështje brenda kuadrit të rritjes së demokracisë. Lidhja
ndërmjet zgjedhësve dhe deputetit krijohet apo prishet në periudhën e zgjedhjeve.
Pjesëmarrësit diskutuan nëse ishte e nevojshme të zgjerohej kjo lidhje me të drejtën e
votuesve për të larguar përfaqësuesit e tyre. Pjesëmarrësit renditën arsyet e mundshme
për heqjen e mandatit, duke përfshirë, dështimin për të mbajtur premtimet e fushatave
elektorale apo sjellja e paduhur morale e deputetit kundrejt zgjedhësve të tij.

Disa pjesëmarrës kundërshtuan fuqishëm idenë e heqjes së mandatit, duke
puhuar se ai është një institucion i vjetëruar, i cili kontradikton direkt parimet e
përfaqësimit. Një ekspert pohoi se praktika e heqjes së mandatit është zhdukur
kudo. Nga koha e mandatit të Lushnjës dhe Zogut dhe më vonë me draftet e
Kushtetutës së vitit 1991 dhe 1994, Shqipëria e braktisi këtë koncept. Në
Shqipëri, gjatë periudhave të totalitarizmit janë regjistruar raste flagrante të
heqjes së mandatit, shoqëruar me terror kundër deputetëve. Nga kjo pikëpamje,
për të shmangur situata të tilla, në disa vende është e ndaluar në mënyrë
absolute që një deputet të nënshkruajë një letër boshe, e cila në raste të
ndryshimeve politike, mund të përdoret kundër tij për të deklaruar, për shembull,
dorëheqjen e tij.


Të tjerët theksuan se me qëllim që shoqëria shqiptare të ndryshojë në sensin
pozitiv, duhet të jetë konform standarteve europiane. Kështu që, parlamenti
duhet të zgjidhet për të siguruar qeverisje të qëndrueshme të vendit, dhe jo të
vendosë një parim sipas të cilit deputeti mund të largohet për arsye të
parëndësishme; siç është p.sh., fakti nëse ka vendosur apo jo një shatërvan në
qendrën e qytetit, etj.

Pjesëmarrësit e tjerë renditën shqetësime shtesë rreth aftësisë për të hequr një
deputet, si për shembull në rastet kur deputeti ndjek pozicionet e partisë politike
dhe jo të zgjedhësve. Një shembull i dhënë ishte një parti politike që urdhëronte
anëtarët të bojkotonin parlamentin. Një ekspert theksoi se eksiztojnë mënyra për
të trajtuar raste të thjeshta mungese. Për shembull, në Kushtetutën e Monarkisë,
u sanksionua se në rast se një anëtar i Parlamentit mungon për një periudhë
kohe, ai mund të konsiderohet se ka dhënë dorëheqjen ose është larguar.
Megjithatë, kjo nuk do të ishte e aplikueshme në rastin e heqjes së mandatit apo
bojkotimit.

Një pjesëmarrës tjetër theksoi se nuk është e nevojshme të flitet rreth revokimit
pasi kjo është diçka që i takon së shkuarës dhe në rastet e bojkotimit të
parlamentit është në dorën  e forcave politike që të vlerësojnë përgjegjësinë e
tyre para votuesve. Kështu, ai përbën një vendim politik.

Gjatë trajtimit të abstenimit të thjeshtë u theksua se ka dy faktorë madhorë të
ingranuar në të:
Dëshira për t’u rizgjedhur, e cila është gjithmonë një shtysë permanente
(bazuar në eksperiencën e huaj një deputet rizgjidhet nga i njëjti
elektorat); dhePresioni nga deputetët e partisë së tij politike, që e obligon
atë të jetë permanent në kontaktet e tij me elektoratin, prej së cilës ka
përfitim vetë partia politike. Brenda këtij kuadri, pjesëmarrësit nuk
mendonin se ishte e nevojshme për anëtarët të ndiqnin çdo sesion të
parlamentit. Për shëmbull, thjesht fakti që një anëtar nuk është prezent
kur një projekt-ligj diskutohet, nuk do të thotë se ai nuk po punon. Ai
mund të jetë më elektoratin e tij.

Pjesëmarrësit theksuan se bojkotime të ndryshme janë zhvilluar në vitet e fundit
dhe se çështja ka nevojë të zgjidhet me kujdes. Një pjesëmarrës paralajmëroi se
do të ishte e vështirë të përfshihej një dispozitë pozitive në Kushtetutë për arsye
praktike: revokimi do të sillte zgjedhje të reja në elektoratin përkatës dhe
angazhimin e partive politike. Një pjesëmarrës tjetër mbështeti pozicionin se
Kushtetuta mund të zgjidhë këto lloj problemesh: për shëmbull, procedurat e
shpërndarjes mund të përdoren në rastet kur mblidhen firmat e 20,000 votuesve
në mbështetje të shpërndarjes. U sugjerua se kjo mund të reduktonte bojkotimet
në të ardhmen. Një ekspert tjetër nënvizoi se një rregull i tillë mund të krijojë
vështirësi midis anëtarëve të zgjedhur nga rrethet dhe atyre të zgjedhur nga lista.
Në rastin e fundit, është e vështirë të identifikosh zgjedhësit që do të kenë
autoritetin e pezullimit.

U sugjerua një zgjidhje tjetër, si edhe në vende të tjera, për të organizuar
zgjedhje për dhomën e përfaqësuesve një herë në dy vjet.


Një sugjerim tjetër ishte të shmangej pakënaqësia e zgjedhësve ndaj
përfaqësuesit të tyre duke zgjeruar informacionin e votuesve dhe
ndërgjegjësimin e kandidatit gjatë fushatës elektorale. Një informacion dhe
ndërgjegjësim i tillë --  shoqëruar me përgjegjësinë e votuesit për t’a zotëruar-
mund të rrisë përzgjedhësinë e votuesve dhe të krijojë përkrahje më të fortë për
kandidatët e zgjedhur.

Një sugjerim tjetër ishte që partitë politike mund të emërojnë më shumë se një
kandidat për çdo fushatë elektorale në një zonë.
 

VI. Kush e Emëron/Zgjedh Presidentin dhe Kompetenca për të Hequr
Presidentin

Pjesëmarrësit komentuan rreth zgjedhjes së presidentit që vjen nga forma e republikës.
Në republikat parlamentare, presidenti mund të zgjidhet në parlament, si edhe të
largohet në rrethana të caktuara. Në republikën presidenciale, presidenti mund të
zgjidhet direkt nga populli apo nga një organ zgjedhës. Çështja bëhet më serioze në
rastin kur ka konflikt ndërmjet presidentit dhe parlamentit kur ndeshen me një “braccio
di ferro” dhe presidenti mund të shpërndajë parlamentin.

Shumë pjesëmarrës përkrahën ligjin ekzistues në të cilin presidenti zgjidhet nga
parlamenti për arsyet e mëposhtme:
Sa më pak zgjedhje popullore aq më pak shpenzime shtetërore
Zgjedhjet direkte mund të çojnë në shumë zgjedhje që mbahen në të
njëjtën kohë, dhe asnjë zgjedhje për disa vjet sepse afatet janë të
ndryshme për presidentin dhe parlamentin (respektivisht 5 dhe 4 vjet);
Zgjedhje direkte nga populli do të favorizonte një politikan populist për
president, ndërsa deputetët janë më të informuar dhe më përgjegjës në
votimin për kryetar shteti.

Të tjerët e kundërshtuan ligjin ekzistues dhe përkrahën konceptin e zgjedhjeve
presidenciale direkt nga populli për këto arsye:
Tendenca ekzistuese është se kryetari i shtetit zgjidhet nga një elektorat i
gjërë popullor; në Itali, proçesi ndryshoi në mënyrë që presidenti të
zgjidhet nga një takim i përbashkët i senatit dhe dhomës së ulët;
Shprehja e plotë e demokracisë çon në zgjedhjen e presidentit nga
populli;
Ka një tendencë gjithashtu drejt shteteve semi-presidenciale siç është
Franca.
 

VII. E Drejta e Vetos


Pjesëmarrësit ranë dakort se nevojitet një veto presidenciale, por shprehën shqetësim
përsa i përket mënyrës për të parandaluar abuzimin e kësaj të drejte apo përmbysjen e
vetos. Disa pjesëmarrës theksuan se sapo përdoret vetoja një ligj duhet të kalojë në
qoftë se merr votën e 2/3  nga parlamenti. Të tjerët nuk ishin të bindur se 2/3 ishin të
mjaftueshme, sepse kjo do të thotë se ligji do të bëhet aq i rëndësishëm sa një ligj
kushtetues i cili kërkon një shumicë të tillë. Disa shqetësoheshin për një dështim të
plotë në parlament dhe politikat e tij në qoftë se 2/3 e votave kërkohet për të
përmbysur një veto. Partitë mund të abstenojnë në mënyrë që të mos arrihet 2/3 e
shumicës. Pjesëmarrësit komentuan se madje edhe me një kërkesë të thjeshtë shumice
s’do ishte e lehtë për të përmbysur veton presidenciale, dhe do të siguronte që
presidenti nuk do të abuzojë me të drejtën e vetos.
 

VIII. Garancia për Zbatimin e Ligjeve

Pjesëmarrësit gjetën një dallim ndërmjet dy aspekteve të zbatimin ligjor: si të
garantojmë zbatimin e ligjeve në përgjithësi; dhe dekretimin e zbatimit të ligjeve dhe
rregulloreve për ligjet e papërfunduara dhe të përgjithshme.  Të gjithë pjesëmarrësit
ranë dakort se Kushtetuta duhet të garantojë zbatimin e ligjeve.  Në lidhje me pushtetet
legjislative, Kushtetuta mund t’i japë Parlamentit pushtetin për të kontrolluar zbatimin e
ligjeve nëpërmjet mbikqyrjes së komisioneve parlamentare mbi ministritë përkatëse.
Për momentin, këto ministri mund të kontrollojnë në çdo moment aktivitetin e qeverisë.
Pjesëmarrësit pranuan se ka pasur periudha në të cilat ky pushtet nuk ka funksionuar
sepse vetë parlamenti nuk ka funksionuar, duke qënë nën diktaturën e një partie apo të
një personi.

Në lidhje me ligjet të cilat kërkojnë rregullore shtesë për zbatim, pjesëmarrësit
ranë dakort se kontrollet ligjore dhe politike duhet të ekzistojnë. Pjesëmarrësit
mbështetën dispozitat ekzistuese në të cilat komisionet parlamentare nuk kanë të
drejtën vetëm për të bërë ligje, por edhe për të kontrolluar zbatimin e tyre, dhe u
pajtuan me mendimin se nevojitet një përqëndrim më i madh në këtë fushë. Një
pjesëmarrës konkludoi se, gjatë periudhës 1991-1994, fokusi kryesor i
parlamentit ishte miratimi i ligjeve të reja, duke konsideruar vakumin ekzistues
të legjislacionit modern. Me plotësimin e kuadrit ligjor, fokusi duhet të
shpërndahet drejt miratimit të amendamenteve për të përmirësuar zbatimin e
ligjeve dhe mbikqyrjen e ekzekutivit në zbatimin e ligjeve.

Një pjesëmarrës vuri në dukje se aspektet financiare të ligjeve ndonjëherë
pengojnë zbatimin e ligjeve. Pjesëmarrësit përkrahën idenë se problemet
përkatëse duhen konsideruar kur miratohet një ligj. Për shembull, ligje të
rëndësishme mjedisore janë miratuar, e megjithatë, asnjë mbeshtetje financiare
në formën e një buxheti përkatës s’ka shoqëruar ligjin. Kështu që, deputetëve iu
duhet të shoqërojnë ligjin me buxhetin përkatës për të mbuluar shpenzimet.

Një pjesëmarrës e lidhi çështjen e publikimit të ligjeve me garancinë e zbatimit.
Një rekomandim u dha që kushtetuta të kujdeset që ligjet të publikohen për të
qënë ligjërisht efektivë.
 

IX. Publikimi, Interpretimi dhe Hyrja e Ligjeve në Fuqi.


Pjesëmarrësit ranë dakort që publikimet e të gjitha llojeve të ligjeve, duke përfshirë
statutet, rregulloret, dhe urdhëresat, është një detyrim themelor i shtetit, i cili duhet të
përmbushet para se ligjet të hyjnë në fuqi. Pjesëmarrësit ranë dakort se Kushtetuta
duhet të garantojë publikimin.

Një pjesëmarrës rekomandoi që çmimi për publikimin dhe interpretimin e ligjit
duhet të përfshihet në shpenzimin ekonomik të ligjeve të hartuara.

Pjesëmarrësit vunë në dukje se mungon shpërndarja e duhur e ligjeve dhe
amendamentet e tyre te institucionet qeveritare.

Një tjetër përmendi se Gazeta Zyrtare boton vetëm ligjet që ratifikojnë
marrëveshjet ndërkombëtare, por jo vetë marrëveshjet.

Shumë pjesëmarrës përmendën një pakënaqësi të përgjithshme me vonesën në
publikimin e ligjeve.

Rreth subjektit të interpretimit të ligjeve, pjesëmarrësit nuk ranë dakort se kush duhet
të bëjë interpretimet e ligjeve, por ata ranë dakort që Kushtetuta duhet të përvijojë atë
që është i detyruar dhe gëzon të drejtën për të dhënë interpretime rreth ligjeve.

Shumë pjesëmarrës theksuan se gjykata, veçanërisht gjykata e lartë, është
momentalisht përgjegjëse për nxjerrjen e udhëzuesave interpretues. Megjithatë,
kjo nuk është praktika e tanishme. Disa të tjerë mbrojtën idenë se parlamenti
duhet të nxjerrë materiale më të mira interpretuese apo të shoqërojnë një ligj i
cili shfuqizon apo ndryshon një ligj tjetër apo disa nene të ligjeve të tjera.


 Pjesëmarrësit në Grupet e Diskutimit të Fokusuar Çështje të Pushtetit Legjislativit
 Tiranë, 19-20 Mars, 1998


Përfaqësues OJQ-sh
 
1.  Fondacioni për Pajtimin e Mosmarrëveshjeve
    Tomi Treska/ Pedagog dhe Jurist

2.  Shoqata e Juristëve te Rinj
     Naim Isufi/Jurist

3.  Bashkimi Kombetar i Fermereve te Shqiperise
     Nesti Zoi/Agronom

4.  Bashkimi i Intelektualëve të Vlorës
     Ylli Lalo/Inxhinier Nafte
     Dhionis Andoni/Oficer Marine
     Mihallaq Argjiri/Inxhinier Nafte

5. Qëndra e Asistencës së Shoqatave të Biznesit/Korcë
    Kostika Roco

6. Akuarius
   Adrian Vaso/Manaxher

7.  Komiteti Shqiptar i Helsinkit
     Arben Puto / Historian

8. Qëndra për Studime Ekonomike dhe Sociale
    Ilir Gëdeshi / Ekonomist
    Ejonta Pashaj/Ekonomiste
    Etleva Dashi / Ekonomiste

9. Fondacioni “Për Kulturë Juridike”
    Ilir Dhima/Drejtor Ekzekutiv

Specialistë

10. Luan Omari
     Jurist / E Drejta Publike
     (Fondacioni për Kulturë Juridike)

11. Jusuf Alibali
      Jurist / Histori e Shtetit dhe e së Drejtës
     (Studio Legale e Jusuf Alibalit)

12.  Ylvi Myrtja
     Jurist / Civilist
     (Sekretar i Dhomës Kombëtare të Avokatëve)

13.  Njazi Jaho
      Jurist / Penalist
      (Komiteti Shqiptar i Helsinkit)

14.  Vjollca Mecaj
       Juriste/Notere
       (Shoq. e Grave Juriste)

15.  Arta Mandro
       Juriste / Pedagoge në Universitetin e Tiranës, Fakulteti Juridik

16.  Paskal Haxhi
       Ministria e Drejtësisë
        I ngarkuar me botimin “Drejtësia”

17.  Artan Hoxha
       Konsulent në Ekonomi
       Drejtor Ekzekutiv i Institutit të Studimeve Bashkëkohore
18.  Elio Mazreku
       Jurist / Ambjenti & e Drejta Penale, Shoq. “Akuarius”
 
19. Teuta Dilo
      Rektore e Universitetit të
      Elbasanit

20. Banush Mezini
      Rektor i Universitetit të Gjirokastrës

21. Aurela Anastasi
      Juriste/Pedagoge në Universitetin e Tiranës, Fakulteti Juridik

22. Vladimir Molla
      Gjyqtar/Gjykata e Korcës

23. Blerta Kraja
     Juriste/Gazetare

24. Arta Mandro
     Juriste/Pedagoge

Qeveritarë

25. Kristaq Traja
      Stafi Teknik për Hartimin e Kushtetutës

26. Genti Ibrahimi
      Këshilltar Ligjor në Ministrinë e Ref. Legjislative

27. Andrea Lako
      Këshilltar Ligjor në Ministrinë e Ref. Legjislative

28. Sokol Berberi
      Jurist pranë Parlamentit Shqiptar

Përfaqësues të Partive Politike

29. Petrit Kalakula
      Partia e Djathtë Demokratike

Vëzhgues

30. Këshilli i Evropës
      Giovani Favilli

31. Instituti Ndërkombëtar Republikan
      Eric Heighberger
 

Hosted by www.Geocities.ws
GridHoster Web Hosting
1